Dit is de slogan van de stropers van tijgers (en panters) in India. Voor mij is het de slogan om nu eens voor altijd korte metten te maken met de grootste bedreigingen van de tijger in India, het land wat altijd gezien werd als het land met de gezondste tijgerpopulatie. De klok tikt voor dit majestueuze dier. De laatste alarmkreet is geslagen. Neem de boodschap van het nu volgende stuk mee als kerstgedachten en bedenk dat iedereen kan helpen, ook u! I have a dream ...
Om de zoveel tijd word er een positief bericht de wereld ingestuurd, zoals over de boer die na bijna vijftig jaar een tijger in Zuid - China gezien heeft en ook nog vast heeft kunnen leggen. Dit bericht is gelukkig inmiddels alweer tegengesproken. Hoe iemand dit ooit kon geloven blijft een raadsel. Het dier is nooit meer gezien sinds 1960. Tijgers zijn moeilijk te zien, dat weet ik inmiddels uit ervaring, maar na zo'n lange tijd kan je toch wel met zekerheid zeggen dat ze uitgestorven zijn.
Maar nee na 47 jaar wordt er door een arme boer
weer een tijger in Zuid-China gesignaleerd. Zie ook
Nepfoto's uitgestorven tijger
Het land waar grof geld neergeteld wordt voor een tijger, waar tijgers gefokt
worden om als delicatesse op de menukaart terecht te komen en waar dieren op
barbaarse manieren mishandeld worden. In het land waar een dode tijger meer
waard is dan een levende tijger, pakt een arme boer zijn dure fotocamera met
superlenzen om deze doodgewaande tijger close-up op de foto te zetten. Ja erg
geloofwaardig. Vervolgens gooit India weer een positief overkomend bericht de
wereld in, wat door de wereldpers weer gretig aangepakt en gepubliceerd werd.
Een bende van tijgerstropers zou op heterdaad betrapt en veroordeeld zijn. Nou
dan gaat het toch nog niet zo slecht met de tijger denkt de gemiddelde mens bij
het lezen van dit soort berichten. En ik geef toe, lange tijd ben ik ook in dit
soort ¨zoethoudertjes¨ getrapt, maar na een verblijf in India, waar ik veel
gesproken heb met wildlife biologen en naturalisten en zelf met eigen ogen
gezien heb dat er maar weinig tijgers over zijn, en door het doorspitten van
veel naslagwerken van de echte tijgerexperts, zoals ¨Tiger-The Ultimate Guide¨
van Valmik Thapar, weet ik inmiddels dat dit soort verhalen bedoeld zijn om de
aandacht af te leiden van de situatie rond de tijger die steeds zorgwekkender
wordt. De aantallen dalen nog steeds en op een schrikbarende manier. Let wel de
recente statistieken hebben het over een resterend aantal van hoogstens 750 nog
in het wild levende Bengaalse tijgers.
Om het vooral over deze, nog niet uitgestorven, ondersoort van de tijger te
hebben. Iedereen dacht dat het met de Bengaalse tijger nog niet zo slecht ging.
De Indiase regering hield deze gedachten graag in stand door continu verkeerde
cijfers door te geven en iedereen geloofde dit en zo kon India doorgaan met het
vernietigen van de laatste gezonde ondersoort van de tijger.
De grootste bedreiging is dat het stropen van tijgers nog steeds keihard doorgaat. En dit zelfs in de tijgerreservaten waar de tijgers zogenaamd beschermd zouden worden tegen dit soort praktijken. Incompetentie van de parkwachters en corruptie (het stropen van tijgers in de reservaten kan alleen gebeuren met medeweten van de nationale parken en de regering) hebben er al toe geleid dat enkele tijgerreservaten tijgerloos zijn geworden (Sariska en Rajasthan) en er volgen er op korte termijn nog meer (o.a. Panna).
De man die hiervoor als hoofdschuldige aangewezen kan worden is Sansar Chand. Samen met zijn gang bestaande uit 36 familieleden heeft Sansar duizenden (!) tijgers, panters, vossen en andere katachtigen gestroopt en voor veel geld verkocht, met als grootste afnemer: Nepal. Er lopen meer dan 57 zaken tegen deze man, al vanaf 1974 actief als stroper, maar hij loopt nog steeds vrij rond. In 2004 was hij op heterdaad betrapt, verhoord en veroordeeld tot vijf jaar gevangenschap. Drie weken later is hij op borgtocht vrijgekomen en niemand heeft 'm daarna nog gezien. Zijn vrouw en zoon zitten inmiddels vast maar de rest van de ¨gang¨ is nog niet ontmaskerd en nog steeds actief, gezien er nog steeds tijgers ¨verdwijnen¨. Dit in acht genomen kunt u begrijpen dat ik een beetje sceptisch wordt als er een zgn. positief bericht in de media verschijnt over bendes die opgerold zijn.
Dus vandaar WANTED ALIVE maar liever DEAD en dit geld niet alleen voor de stropers van de tijger, met als voornaamste dader Sansar Chand, maar ook alle medeplichtigen, dus alle corrupte leden van de regering en het parkmanagement. Verder moeten de landen waar de vraag naar tijgerproducten blijven bestaan (China, Nepal.) hardhandig aangepakt worden. De tijd voor een zachte aanpak is voorbij. Wie niet horen wil moet maar voelen. Misschien de barbaren op een zelfde manier aanpakken als zij de onschuldige dieren aanpakken? De befaamde Indiase biologen en tijgerexperts moeten leiding krijgen over de tijgerreservaten met een door hen geselecteerd team om de goede gang van zaken te waarborgen. Zo kunnen ze ook goed blijven volgen wat voor gevolg het heeft voor de tijgerpopulatie. Uiteraard moeten er veel banen bestaan en gecreëerd worden voor de locale bevolking. Zij moeten inzien dat ze veel geld kunnen verdienen door het beschermen van de tijger en door de toeristen te laten zien waar ze voor komen.
De resterende leden van de Indiase regering moeten daarna eindelijk van het feit doordrongen worden dat levende tijgers meer opbrengen dan dode tijgers. Ze moeten op de ¨lange termijn¨ leren denken. Uiteraard moet hier veel geld voor vrij komen en ook u kunt hieraan meehelpen. Kijk hiervoor op www.globaltigerpatrol.org In navolging van John Travolta kunt u natuurlijk rechtstreeks geld doneren aan dit ¨goede doel¨, maar wilt u meer ¨waarde van uw geld¨ dan wil ik u attenderen op de speciale studiereizen die u brengt naar uw favoriete, met uitsterven bedreigde, dieren zoals de Indiase tijgers. Tijdens deze reis ziet u het dier in hun eigen leefomgeving (een tijger hoort in het wild en niet in gevangenschap!), u leert meer dan in een gemiddeld dierentuinbezoek en tevens draagt u rechtstreeks (en op controleerbare wijze) financieel bij aan het behoud van de tijger. Deze reizen zijn bij mij opvraagbaar. Uiteraard zijn ze iets duurder dan de gemiddelde reis maar u krijgt er ook veel meer voor terug. Bovendien is dit misschien de gelegenheid om te stoppen met overmatig geld te verspillen aan te dure sinterklaas - en kerstcadeaus, de tweede auto aan de kant te zetten en iets minder vaak met het hele gezin naar pretpark en dierentuin te gaan of buiten de deur te eten, de vakantie naar een andere bestemming een keer over te slaan, en dit geld te investeren in de tijger (of uw eigen favoriete dier die op punt van uitsterven staat). En ook als de tijger niet uw favoriete dier, dan zijn er dezelfde mogelijkheden voor tal van andere diersoorten die op punt van uitsterven staan.
Het is de kans om direct een doel te steunen en zelf met eigen ogen te zien waar het geld terecht komt. Uw donatie aan bijv. het WNF wil ik heus niet in diskrediet brengen, maar als u bedenkt dat er van uw donatie van 5 of 10 euro per maand, na aftrek van de personeelskosten (o.a. van de directeur), al niet zo heel veel meer overblijft en dit dan ook nog eens verdeeld moet worden over alle projecten, over alle natuurgebieden en alle dieren die met uitsterven bedreigd worden, dan realiseert u zich dat de tijger hier niet echt mee geholpen is. De tijger kan hier niet op wachten.
Ik vind het erg vervelend om de boodschapper te zijn van het slechte nieuws, maar bovenstaande maatregelen zijn de enige maatregelen die ervoor gaan zorgen dat er weer een gezonde populatie tijgers kan komen in India, al zijn dan nog lang niet alle problemen overwonnen (kleiner worden van leefgebied, confrontaties met de mens die zich in zijn territorium dringt en niet meer met wilde dieren kan omgaan, etc.) maar je moet ergens beginnen.
Het zou een prachtige kerstgedachten zijn als ook maar iets van de bovenstaande maatregelen doorgevoerd zouden kunnen worden, maar ik vrees dat veel niet haalbaar is en dat er na het lezen hiervan nog vele van u zullen denken ¨het valt allemaal wel mee!¨ of ¨ja erg maar ¨ver van mijn bed¨? Maar, hoe kunnen we met deze gedachten leven en machteloos toekijken hoe het mooiste dier op aarde straks alleen nog maar in gevangenschap voorkomt? Ik kan het in ieder geval niet!
Hele fijne feestdagen en een gelukkig 2008 toegewenst!
Tekst en foto's: B. de Jonge
Website: www.wildcatsmagazine.nl
WCM
DN 11/12/2007
Copyright DierenNieuws ©