De Waarheid over Biggencastratie (1)

LEUGENS EN BEDROG
In de varkenshouderij worden de mannelijke biggen onverdoofd gecastreerd. Een barbaarse handeling.
Over het castreren van biggen bestaan veel misverstanden, leugens en bedrog. 'Ze merken het nauwelijks', 'een fluitje van een cent', 'ze voelen er niks van', zijn veel gehoorde opmerkingen. Feit is dat de boeren tijdens het castreren verplicht oorbeschermers moeten dragen van de Arbowet.
Doof worden is namelijk een risico, zo hard krijsen de biggen...

HET KEERPUNT
Dafne Westerhof van Het Beloofde Varkensland weigerde in 1994 tijdens de les 'Geboortezorg Biggen' op de Boerenschool de biggen te mishandelen.
Deze les werd een keerpunt in haar leven. In 1995 betrok ze een leegstaande boerderij in Amstelveen en kocht biggetjes en andere dieren vrij uit de bio-industrie.
Sindsdien woont ze samen met de Familie Bofkont en geeft workshops en voorlichting over dierenwelzijn met het varken in de hoofdrol.

CASTRATIE-ERVARINGSDESKUNDIGE
Als castratie-ervaringsdeskundige heeft Dafne Westerhof inmiddels boven op alle vormen van castratie gestaan: onverdoofd, plaatselijk verdoofd, onder volledige narcose en de nieuwste spectaculaire laparoscopische methode voor binnenberen (niet ingedaalde testikels).

GIELTJE
Vorig jaar kocht ze Gieltje vrij uit de varkenshouderij en liet hem - als statement - onder het oog van pers, publiek, dierenbeschermers, boeren en onderzoekers onder algehele narcose castreren door dierenarts Peter Klaver. Het castreren van een big is een operatie. En opereren doe je vanzelfsprekend onder algehele narcose, is hun opinie.

HET ZWIJNENHOSPITAAL
Regelmatig gaat ze met Peter Klaver - gespecialiseerd in het opereren van varkens - mee op karwei.
Vorig jaar waren ze de initiatiefnemers van een grootscheepse castratie-actie bij een uit de hand gelopen hangbuikzwijnenpopulatie: Het Zwijnenhospitaal.

CURSUS PLAATSELIJK VERDOOFDE BIGGENCASTRATIE
Op 22 november j.l. was Dafne Westerhof aanwezig op de cursus 'plaatselijk verdoofde biggencastratie' voor biologische boeren en dierenartsen.
Deze cursusavond was georganiseerd door de Vereniging Biologische Varkenshouders in samenwerking met de Animal Sciences Group van Wageningen UR.

DE WAARHEID...
Deze ervaring vormt de aanleiding tot een serie over de biggencastratie.
Dafne Westerhof zal op DierenNieuws.nl haar ervaringen, de misverstanden en de verschillende castratietechnieken behandelen.
Hoogste tijd voor de waarheid!

HOE HET ALLEMAAL BEGON
Maar eerst hoe het allemaal begon:

1994 - Het Jaar van de Boerenschool

De les Geboortezorg Biggen

¨Let goed op! Ik doe het één keer voor. Daarna moeten jullie het zelf doen.¨ De varkensdocent zwaait het krijsende biggetje in zijn hand voor onze neus heen en weer. Hij loopt naar een apparaat in de hoek van de varkensschuur. Terwijl hij de stekker in het stopcontact steekt, klemt hij het beestje ondersteboven tussen zijn knieën. Alleen het kontje is nog zichtbaar. De leraar wacht even tot we allemaal goed om hem heen staan. Dan trekt hij met zijn linkerhand het staartje strak omhoog. Hij zakt iets door z'n benen en pakt met zijn andere hand het werktuig. Ik hoor gesis. Hij gooit het staartje van zich af.

Het biggetje krimpt ineen en gilt nog een octaaf hoger. Alle andere varkens en biggen krijsen mee. Ik ruik verbrand vlees. Mijn hart bonst in mijn keel. Voor ik het weet is het diertje al omgedraaid. Nu steekt alleen het radeloze kopje nog tussen die knellende knieën uit. Het biggetje worstelt, maar kan geen kant op. De docent dwingt met duim en wijsvinger het biggenbekje open. Er komt een tweede werktuig aan te pas: langdurig worden de hoektandjes uit boven- en onderkaak geslepen.

Ik stop mijn vingers in m'n oren en draai mijn hoofd af. Dat helpt geen klap. In mijn ooghoeken vang ik hoe dan ook het roze gespartel op. Het gekrijs gaat door merg en been. Daarna volgt een uitleg over een zogenaamde revolverspuit voor een ijzerinjectie. De spuit is groter dan het beestje zelf en lijkt op een requisiet uit een kindervoorstelling. Ondertussen bungelt de big op z'n kop in het luchtledige. Er zit bloed aan het bekje.

Omdat hij zo achteloos aan z'n achterpootjes wordt vastgehouden, lijkt het of de nachtmerrie nu voorbij is. Maar als de veel te dikke injectienaald in het smalle ruggetje gepookt wordt, ben ik meteen weer bij de les. Dan nog jodium op de navel. Klaar. De varkensdocent gooit het biggetje terug bij zijn familie. De panische moeder, broers en zussen stuiven krijsend uiteen. ¨Zo en nu jullie. Probeer het maar. Als het niet goed gaat hoor ik het wel. Na de lunch gaan we castreren.¨

Uit 'Dagboek van een Dierengek'.

Dafne Westerhof
Het Beloofde Varkensland

DW
DN 04/12/2006

Copyright DierenNieuws ©