... van bedreigd pelsdier naar boeiend huisdier
¨Een chinchilla? Het lijkt op een konijn, maar dan met een staart als van een eekhoorn!¨. Zo wordt deze nog relatief onbekende exoot al eens snel omschreven.
Oorspronkelijk leefden deze pluizige knaagdieren in kolonies van tientallen tot zelfs een honderdtal dieren in rotsachtige gebieden op de hoogvlaktes van de Andes in Zuid-Amerika. Op zo'n 800 tot 5000 meter boven de zeespiegel, met een lage luchtvochtigheid en karige vegetatie, gingen ze om met grote temperatuurschommelingen tussen dag en nacht. Tot de ontdekking van Amerika leefden ze zo in evenwicht met de natuur, de roofdieren en de Indianen.
Zeer snel echter raakte hun ongelooflijk zachte pels erg gegeerd in de ¨beschaafde wereld¨, en werd er volop jacht op hen gemaakt... tot op het punt dat de chinchilla zo goed als uitgeroeid was. In 1918 werd het door de overheden van Chili, Peru en Bolivië verboden om nog langer jacht te maken op de dieren en hun vachten uit te voeren.
Een Amerikaans zakenman, Mathias Chapman, is er nog net in geslaagd om een 11-tal dieren te vangen en mee te nemen naar de Verenigde Staten. Dat was het begin van de commerciële, groot- en kleinschalige chinchilla fokkerijen voor het bont.
Na verloop van tijd en vooral sinds de jaren 1980 werden chinchilla's dankzij hun lieve karakter en uiterlijk ook als huisdier gehouden.
Door jarenlange fokprogramma's zijn er naast de mooie grijze standaardkleur ook verschillende mutatiekleuren ontstaan, met exotisch klinkende namen als violet, ebony, velvet, saffier. ¨Kleurtjes¨ zullen in het algemeen wel wat zwakker zijn dan de standaardkleur.
Hun gedrag is even leuk om te zien als hun aantrekkelijke uiterlijk. Chinchilla's zijn zachtaardige, vriendelijke dieren, die beide voorpootjes gebruiken om te eten, en uitgelaten kunnen springen en rennen wanneer men hen laat loslopen. Het is vermakelijk om te zien hoe ze genieten van het rollen in hun zandbad, en bijzonder vertederend hoe ze overdag tegen mekaar aan slapen. Ook houden ze ervan mekaar uitgebreid te verzorgen.
Een echt knuffel- of schootdier kan je er niet van maken. Maar met voldoende geduld kunnen ze wel vrij tam worden en zullen ze een unieke band met hun verzorger ontwikkelen, die ze herkennen aan stem en geur.
Deze dieren worden minstens per twee gehouden en hebben een ruime kooi nodig. Hoewel de chinchilla in het algemeen erg zachtaardig is en uiterst zelden zal bijten, kunnen dieren die niet aan mekaar gewend zijn en zomaar bij mekaar gezet worden, mekaar zwaar verwonden tot de dood erop volgt. Men haalt ook beter geen te jonge dieren in huis, maar wel vanaf 2, of beter 3 maand oud. Deze vegetarische dieren hebben een speciaal dieet nodig waarbij de eigenaar goed moet geïnformeerd zijn over wat wel en niet kan. In gevangenschap leven de dieren gemiddeld zo'n 10 à 15 jaar (tot zelfs 20 jaar). Gedurende 10-20 jaar zal dan ook wekelijks de kooi moeten schoongemaakt worden. Alleen de eigenaar die echt geïnformeerd en gemotiveerd is om voldoende tijd en aandacht aan de beestjes te besteden, kan zijn chinchilla's een gelukkig en gezond leven geven. En zal er natuurlijk ook zelf veel plezier aan beleven.
Meer informatie over de aanschaf en verzorging van chinchilla's.
Auteur: Karlien Nijs
/
Chilla's Web Space
Copyright DierenNieuws ©